PART 2: Baguio City

See Part 1: Manila Ocean Park

Dapat hindi na rin ako tutuloy dito. Nabasa ko kasi sa isang website na mukhang hindi maganda ang lagay ng panahon sa Baguio. Sabi pa nga, ‘thunderstorm’ nga raw. At kung medyo mahal mo ang buhay mo, ang pinaka huling lugar na dapat mo puntahan tuwing may ‘thunderstorm’ eh yung malapit ka sa ulap.

Pero tumuloy parin ako kasi nasasayangan ako sa tatlong araw at dalawang gabing bakasyon (Biyernes-Linggo). Medyo ngaragan nga sa paggagayak kaya nakalimutan ko rin yung charger ng cellphone ko.

Sino kasama ko? Wala.

# 20: Go out of town by myself = DONE!

Umalis ako ng 11p.m. ng Huwebes dito sa Maynila. Saktong 11 talaga umalis ang bus. Sa Victory Liner ako sumakay tutal malapit naman yun samin. Ang pamasahe ay 430php + 5php para sa ‘insurance’. Bongga.

Sobrang ayos bumyahe pag gabi kasi mabilis. Mula Sampaloc hanggang SM North Edsa, labinlimang (15) minuto lang ang itinakbo. Bandang alas-Dose, nasa Pampanga na kami.

Mga bandang 4:30 naman, nasa Baguio na kami.

Nakatulog kasi ako ng bongga kaya nung narinig ko na yung manong kundoktor na sabi ‘Nasa Terminal na po tayo… nasa Baguio na po…” syempre ang una kong naisip “YEHEY, NAKARATING NAKO NG BAGUIO SA WAKAAAS!”

pasintabi: Hindi pako nakakarating ng Baguio. Sa totoo nga, Tarlac ang pinaka malayong narating ko sa Norte kaya ang saya saya ko nung nakarating na ako ng Baguio.

pasintabi 2: Nagsimula yung kagustuhan kong pumunta sa Baguio nung one time na papauwi kami galing sa Quezon, tas dumaan kami sa Zigzag na sobrang wasak (as in nagti-tilt yung bus ng 45-degrees). Tas sabi ng kasama ko “mas nakakatakot pa ‘to sa Zigzag ng Baguio” tas sabi ko “hindi pa ako nakakarating ng Baguio” tas sabi nya “Hindi ka pa nakakarating ng Baguio?!” na puno ng pangungutya. Ikaw na.

Anyway, dahil sa kagigising ko ang nung dumating ako sa Baguio medyo ngarag mode akong bumaba sa bus. Bumaba ako kasi anlamig sa bus. Tas pag labas ko, heto ang isang malamig na ‘gush of wind’! ANG LAMIIIG! Medyo na disorient ako pero keri.

Naghanap ako ng CR… teka TMI na.

Dahil sa 4:30 am ako dumating dun, ligaw na ligaw ako kasi a.) madilim b.) di ko alam kung saan ako pupunta.

May nabasa akong resto na 24 hours sa Baguio na ok, so pumunta muna ako dun. 6 a.m. pa kasi yung early check-in sa hotel so naisip ko maganda sigurong antayin ang ‘breaking of dawn’ habang naga-almusal.

Sumakay ako ng taxi (na FX) at sabi ko sa Pizza Volante. Di alam ni manong driver kung saan. Malamang, di ko rin alam. Tas naalala ko, sa Session Road sya. Mahaba pala ang session road. Buti nalang mabait si manong driver na nakihanap talaga sya. Nakita naman namin yung lugar kasi malapit lang pala sya sa terminal.

Nagulat lang ako sa pamasahe ko sa taxi kasi sobrang mura. Syemps di ko matandaan kung magkano binayad ko mula Victory Terminal hanggang Volante, pero wala pa syang 40! Jusko parang 40 pesos eh mula sa GMA hanggang Sct. Borromeo lang ata yun eh.

Nag-almusal ako sa Pizza Volante, umorder ng kanilang Spagetti with Meatballs (Php 149), tsaka Kenny George Pizza (Php 87.00). Ok naman sya. Yung spagetti, ok sya kung mahilig ka sa kamatis. Kaso kahit mahilig ako sa kamatis medyo nalunod ako. Siguro hindi lang ako yung tipo na gustong makatikim ng maasim na pasta pagkatapos ng 5.5 hours na byahe.

Yung pizza naman, ang winner. Ok sya, maraming topping na hindi ko kinakain (bell pepper). pero nakain ko parin sya kasi iba yung lasa ng bell pepper – may certain freshness sya na nakakahinayang kung hindi mo kakainin. Tapos kakalutong kakaluto lang nya kaya yung cheese nya malinamnam talaga.

Whatabreakfast.

Ang inumin ko naman ay Hershey Thick Cocoa (Php 65). Namiss ko kasi si Novia.

Anyway, eto yung favorite ko. kasi hot chocolate drink sya at tamang tama ang halo ng tamis at init. Hindi masyadong thick pero hindi rin parang tubig lang ang texture nya.

Tapos habang iniinom ko ang aking mainit na tsokolate, pinapanood ko ang mga taong nagdaraan sa Session Road, habang nagbubukang liwayway sa Baguio na may malamig na temperatura. Perfect!

tamang tama naman na 6:00 ako nakarating ng hotel. Kung naghahanap kayo ng ok na hotel, try nyo sa City Travel Hotel. Nasa gilid lang sya ng Burnham Park and super okey yung location nya. Mula sa hotel, pwedeng lakarin papunta sa SM Baguio, Session Road, tsaka Baguio Public Market. Super malapit lang rin sya sa Cafe by the Ruins.

Litrato na kinunan ko mula sa bintana. Angas! Parang ang layo lang ng SM sa Hotel eh mula AB Building sa UST papuntang Beato. Malapit lang yun.

Plus, ok na ok yung service nila, and mabilis ang reply nila sa mga inquiries (as early as 5:30, may magrereply talaga!)

Php 2,800 raw yung price ng Delux Room nila, pero 50% off. In-assume ko kasi off peak season. So sa 2-night stay ko, Php 2,800 lang ang binayaran ko.

Anyway, pagka check-in ko, nagpahinga muna ako syemps. Kaso pagkabukas ko ng TV, Unang Hirit, sakto naman na pasok ng Primera Balita. Yun yung morning news na pinapalabas sa Regional channel ng GMA-7 na mapapanood sa Northern at Central Luzon (yata).

At tenenenen, andun si Joyce!

Ayun, binati nya ako sa extro. Nakakaloka mehn kasi kumpleto talagang pangalan ko hahaha.

Anyway, nakatulog nako pagkatapos at nagising ng lunch.

Lunch

May hinanap akong kainan sa Baguio City na mura lang raw, masarap, malaki ang serving at malapit sya sa Baguio City Market. So hinanap ko talaga sya.

Ang tawag sa kanya ay Good Taste Cafe and Restaurant. Sorry di ko na matandaan kung paano ako nakarating dun, basta naglakad lang akong papuntang Public Market, tumawid ng overpass, tas lumikoliko sa mga eskeni-eskenita. Yup, ganun talaga ako. Pag unang beses ko sa isang lugar, pumapasok ako sa kung saan saan na eskenita. Wala lang, thrill seeker.

Malapit yung restaurant sa Dangwa terminal. Actually, nasa loob sya ng Dangwa terminal. Tas yung pagpasok ko nga sa terminal kala ko super katapusan ko na kasi akala ko naligaw nako!

Pagpasok ko dun sa restaurant, parang meron syang chinese restaurant feel kasi, surprise, chinese restautant sya! Kung nakakain ka na sa kahit anong chinese restaurant sa Avenida sa Manila, ganong feel. Pero malaki yung lugar, tas super homey. Ok rin siguro na sa may terminal sya ng bus. Bukas nga pala sya 24 hours a day.

Umorder ako ng shanghai rice meal for 75 bucks. Tas naisip ko baka di kasya sakin yun kasi nasanay ako na konti ang serving sa mga ‘value meal’. So, umorder ako ng Miki Bihon (Php105).

Ay bonggang gulat ko nalang nung pagdating nung order ko. yung shanghai rice, andami ng serving ng rice tsaka ng side vegetables. Tapos yung Miki bihon pang tatlong tao yata! Nashock ako sobra!

Yung Shanghai rice masarap talaga. Pero mas nasarapan ako sa gulay kesa sa shanghai mismo – and that’s saying something since di ako kumakain ng gulay!

Sa sobrang dami ng serving ng shanghai rice, busog nako kaya di ko na nasimulan yung Miki Bihon. Pinabalot ko nalang sya at ginawang dinner nung gabi

Tapos naglakad lakad na ako sa City. Parang Maynila lang rin ang Baguio – maraming tao at maraming kotse at nagtatraffic ng bongga.

Yun nga lang, malamig dun, minsan kinakausap ako ng mga tao sa Ilocano (tititigan ko lang sila), mura ang taxi, at napansin ko lang na pag tumatawid ako, pinagbibigyan ako ng mga sasakyan at hindi nila ako binubusinahan ng bongga. Ganon rin ang napansin ko nung nasa taxi ako, na madalas sa madalas, nagbibigayan sila sa daan.
—————————–
Medyo nakakatamad pala magkwento lahat ng ginawa ko nung nasa Baguio ako. So di ko nalang kukwento lahat. Tutal, bakasyon ko naman yun, so wala akong utang na kwento sanyo.

Yup, nag soul searching ako, at di ko sya nakita. Baka naiwanan ko sya dito sa Maynila.
—————————–

Sa second day, Saturday, nag lunch ako sa Solibao, isang maliit na restaurant sa may Burnham Park. for 99Php, nakakain ako ng fish fillet. Katulad ng lunch ko sa 1st day ko sa Baguio, mas nagustuhan ko pa yung gulay (side dish) kesa sa main course. Although malasa rin ng sobra rin naman yung fish, pero hindi kasing lasa nung carrots.

I swear, hindi mahirap maging vegetarian pag nasa Baguio ka.

At well well well, may kasama pang puto bumbong yung meal ko!

Turned out, yun palang Solibao ay kilala sa puto bumbong nila. At hindi nako magtataka kung bakit!

Yung putobumbong mismo (as in yung violet thing), ok lang. Tama lang yung lasa pero hindi naman to die for. Pero may nilalagay silang brown-ish substance sa gilid nung putobumbong. Hindi ko alam kung ano yun eh hehe. pero masarap sya talaga.

Anyway, umorder ako ng 2 pang puto bumbong para dalhin sa hotel. 40pesos each.
——————————–
At syempre ang strawberry taho ko!!!

Mind you, hinanap ko pa sya sa Burnham! As in hinabol ko pa si Manong! Na-chicka ko naman sa kanya na hinanap ko talaga sya para bumili ng taho, tas ayun dinagdagan nya yung strawberry syrup! YEHEY!
——————————–
May isang cool na nangyari nga pala. Habang nasa hotel room ako, napansin ko sa bintana may paparating na fog! NAKAKAMANGHA! HAHAHAH! As in may ulap na umaandar paparating sa side namin galing sa Burnham tas wala talagang nakikita sa Burnham. And ignorante ko, pero super coooool! (literal)

Syempre kumain rin ako sa Cafe by the Ruins. Waw mehn, struggle papunta dun kasi paakyat talaga, pero worth it naman ang hila ng gravity. Buti walang kumakain nung pagpunta ko run. Kumain ako ng carbonara tsaka ng dark chocolate drink something bitter something.

Masarap talaga yung pasta, prolly nasa top 5 list ko sya ng best pasta i’ve tasted kasi tamang tama lang yung lasa nya tas tamang tama yung pagkaluto ng pasta, hindi ka masi-stress. Hindi strong yung flavor na nagiiwan ng after taste, at hindi naman bland na parang ako lang yung nagluto.

Yung dark choco nila ang medyo na stress ako – pero walang complaint! Ang thick nya sobra. Parang tinunaw na dark choco. Pero ansarap. Tamang tama naman na kumain ako dun ng umuulan. YUM!
———————————
Baguio Public Market

Kung hindi lang ako nagaalangan na baka mas mabigat pa yung bag ko sakin pag-uwi ko, mamimili ako ng marami sa palengke!

Ay grabe nakakaaliw sya! Syemps bumili ako ng pasalubongers na medyo mandatory kung aakyat kang Baguio.

Bumili rin ako ng silver hoop earrings.

Tas naalala ko yung nabasa ko na may nabibili sa palengke na bonggang Benguet coffee. Ayun hinanap ko sya ng hinanap (medyo nakakaaliw rin na ‘maligaw’ sa loob ng palengke), hanggang sa makita ko sya.

170 per kilo yung Benguet coffee. Tas yung babae kasi sa harap ko may plastic na may laman na pinamili nyang kape, tas napansin ko bat ang liit nung supot. Syemps, dahil assuming ako, akala ko, isang kilo na yun.

So um-order ako ng 2 kilos. Pwede syang ipa-grind na dun.

Tas, tenenenen! Dalawang naglalakihang supot ang binigay sakin ni kuya! Na-shock ako! Tas graaaabeeee ang bangooo! Ang bango bango ng coffee na tipong iniwanan ko sya sa hotel room, tas pag balik ko, yung kwarto ko ay amoy kape na! nakakamangha! Hanggang ngayon yung pinaglagyan kong bag eh amoy kape parin.

Anyway, kelangan ko itake note na pagbalik ko sa Baguio ay ako’y bibili naman ako nung iba pa nilang kape para masaya

Actually dapat uuwian ko pa yung nanay ko ng walis tambo, kaso ang dyahe dyaheng umuwi na may bitbit na walis tambo. Ano ba, social climber nga ako!
———————-
Umuwi rin ako ng Sunday, 12pm ako umalis sa Baguio City via Victory Liner ulit. Sa hotel nako nag breakfast syemps kasi tanghali nako nagising hahaha!

Tama nga ang nanay ko, mas bongga na bumyahe ng maliwanag para kitang kita mo yung tanawin. At mas nakakatakot nga ang zigzag sa quezon kesa sa baguio, pero andami mo namang makikita sa baguio zigzag!

Iba ka mother earth.

7:30 nako nakarating sa bahay.

Home sweet home
———————————–
Masaya akong nakapagbakasyon ako. Hindi lang dahil na sa loob ng apat na araw, kinalimutan ko ang trabaho, kundi rin dahil sa nakapunta ako sa bagong mga lugar ng walang ka-plano plano.

Pagkatapos ng madugong hostage crisis noong August 23, naapektuhan ang turismo sa bansa. Nakakalungkot yun kasi andaming pwedeng makita sa Pilipinas, pero dahil sa isang tao, balewala yun.

Alam kong narinig mo na ‘to, pero totoo naman kasi sya, kaya siguro sya inuulit-ulit. Naniniwala ako na kailangang umpisahan natin sa sarili natin ang pagbabalik ng tiwala sa bansa.

Sabi nga ng tagline ng isang show, ‘Wag maging dayuhan sa sarili mong bayan’.

Every now and then, mag out-of-town ka naman. Marami kang matututunan tungkol sa ibang parte ng Pilipinas, at maniwala ka sakin, marami kang matutututnan tungkol sa sarili mo na di mo pa alam dati.

(For instance, pagkatapos ng Baguio Trip ko, na realize ko na mas gusto ko ang dagat kesa sa bundok).

Dati ang pinaka malayo kong narating sa Norte ay Tarlac, ngayon Baguio na. Balak ko sana mag Batanes sa susunod, pero ipon ipon muna.

Ang pinaka malayo ko na narating sa south ay Quezon. Salamat sa ilang ‘seat sale’ ng isang airline, nakatakda akong pumunta sa Albay sa Enero at sa Cagayan de Oro naman sa Agosto. Ang susyal ko diba?

Jetsetter, yes naman! haha!

Sama ka?

PART 1: Manila Ocean Park

kung inyong mamarapatin, ako’y magsusulat sa wikang Filipino sa dahilang ngayong buwan ay ang buwan ng Wikang Pambansa (Quezon, FTW!).

(Sa totoo lang, huling mga araw na ngayon, bagama’t matagal ko nang isinulat ang sanaysay na ‘to, tinatamad lang ako ipaskil).

Katatapos lang ng aking apat na araw na bakasyon at ako’y masaya naman dahil nakapagpahinga naman ako at nakarating ng Baguio at nakapunta ng Manila Ocean Park at kumain ng fish and chips.

Panahon kasama ang mga isda

Noong ginagawa ko ang 101 bagay na dapat gawin sa loob ng 1001 araw ko, unang una kong inilagay ang “Makapunta sa Manila Ocean Park”.

Alam kong mababaw sya, pero alam nyo namang lumaki ako sa Ciudad de Manila at ang pinaka malapit na pakikihalubilop ko sa mga isda ay pagka isusubo ko na sila para kainin. O di kaya pag paglalanguyin ko na sila – sa mantika para lutuin.

Ayaw ko rin namang pumunta sa Manila Ocean Park (MOP) ng weekend kasi baka puro batok lang ang makita ko dahil sa sobrang daming tao.

Sa wakas nung nakapag-off ako sa trabaho ng Huwebes at Byernes, naisipan kong pumunta na sa MOP sa unang araw ng bakasyon ko.

Maraming nagbabala sakin na wag raw ako pumunta roon kasi sayang lang raw ang ibabayad ko. Para nga pala makapasok dun sa lugar na maraming isda mismo, magbabayad ka ng Php 400 (Php 500 pag nakalimutan mo kunin ang sukli mo. SOrry, tanga lang. Buti hinabol ako ni Ate Ticket-er).

Sabi ng kaibigan kong itago natin sa pangalang DaoMingZhe:

Aika: libre ka ba sa Thursday? Punta tayong Manila Ocean Park
DaoMingZhe: wag na ‘te, puro tubig lang makikita mo
Aika: ay walang isda?
DaoMingZhe: puro isda lang makikita mo

Sabi pa ng isa ko pang kaibigang itago natin si pangalang Ooohhleeber:

Aika: punta tayo sa Manila Ocean Park!
Ooohhleeber: Ayos lang kaso puro isda lang naman makikita natin dun eh

0___0

Pero tumuloy parin ako, syemps. Gusto ko kasi kumuha ng litrato ni Nemo.

Tsaka ni Bruce the shark. ten ten ten ten ten ten

Mga hapon na rin ako nakarating sa MOP na makikita sa likod ng Quirino Grandstand sa may Luneta. Alam mo yung pinangyarihan ng madugong hostage sa Maynila noong August 23? Oo, isang linggo bago mangyari lahat yun, naglalakad ako mismo sa lugar na yun at ligaw na ligaw. Naisip ko pa nga na ang tahi-tahimik ng lugar na yun, kasi walang jeep na dumadaan, pero taxi lang. Tsaka napansin ko nung dumaan ako nun, super daming patrol cars malapit sa grandstand.

Balik tayo sa MOP. Medyo madali lang puntahan ang MOP, sa totoo lang. Pag nasa Luneta ka, sundan mo lang yung amoy ng tubig alat. Keri?

Pero bago ako umalis ng bahay bago pumunta sa MOP, eto yung niluluto ng nanay ko:

Tapos ilang oras pagkatapos ko namnamin ang bonggang alamang na ulam namin, kinuha ko ang litratong ito.

Ironic? Oo. Kebs.

Kung binabalak nyo na pumunta dun, sige lang. Minumungkahi ko naman sya na puntahan nyo lalo kung gusto nyo makakita ng mga kakaibang bagay na makikita sa ilalim ng dagat.

May isang interesting akong nakita dun. May isang tank na puno ng ‘non purified’ water mula sa Manila Bay, tas puro dumi lang sya.

Pero kung titignan mo ngang mabuti, may nabubuhay paring mga lamang dagat kahit madumi yung tubig. Alam kong di sila safe kainin, pero ang interesting diba?

Kitamo, eto ang field trip!

Siguro yung Si Oooohleeber at si DaoMingZhe eh hindi masyadong mahilig sa kalikasan. Ako kasi sabik sa mga puno at sa bundok at sa tubig at sa mga isda at kalabaw kaya natuwa ako sa MOP. Tsaka try nyong basahin yung mga info sa mga isda, nakakatuwa naman.

Tignan ang buong Manila Ocean Park Set dito. (Link)

Pagkatapos ng aking magiting na pakikihalubilo sa mga isda, kumain naman ako sa Makansutra, isang bonggang kainan sa loob ng MOP (although hindi ka na kailangan pumasok sa loob, parang nasa mall lang sya. basta, magegets nyo ang ibig kong sabihin pag pumunta kayo dun).

Sa sobrang dami ng pagpipilian na pagkain, pinili ko nalang ang Roti Prata. And to feed the irony, Fish and Chips.

Maganda yung lugar kasi overlooking sa Manila Bay (na walang kasamang maalat na amoy). Nung kumain ako, konti lang yung kumakain kaya medyo spoiled ako sa mga waiter.

Yung Roti Prata, isa syang kind ng bread, methinks. Para lang syang dough na malasa, tas may sawsawan na maanghang. Pero masarap sya kasi ni-serve sya ng mainit. Medyo greesy lang yung bread, pero nagpa-dagdag siguro yun sa texture. Masarap pati yung curry na kasama kasi maanghang pero di naman bonggang anghang, katamtaman lang.

Anyway, yung fish fillet, ok kasi malaki yung serving. Kaya siguro ng 2 tao yun. Wala nga lang syang kasamang kanin, pero ok naman kasi may patatas. Medyo oily nga lang sya, tas mas malasa yung breading kesa sa fish mismo.

gusto ko nga bumalik dun para kumain lang eh! Tatry ko naman yung iba kasi grabe andami talagang pagpipilian

Pagkatapos kong kumain ng isda, tumuloy ako sa mga salabay (jellyfish. ewan ko kung yun rin ang tawag sa tagalog talaga, kasi sa amin sa Quezon, salabay eh).

pasintabi: medyo takot ako sa salabay kasi bata palang ako, takot na talaga ako dun. Pag nasa Quezon kasi kami, maraming kwentong kumakalat na marami na raw namamatay dahil “nasasalabay” sila (nasi-sting ng jellyfish). Tas madalas pa kaming umuwi noon ng Mayo, eh sa mga panahong yun, maraming salabay sa karagatan, kaya bummer, spoiled ang summer happening namin parati. Kaya i hate you salabay!

Nakahiwalay pala ang pasukan ng jellyfish chorva, kailangan mo magbayad ng hiwalay na Php 150. Pero tingin ko mas sulit yun sa binayad kong Php400 na nauna kasi ang COOOOOOOL nung jellyfish chorva. Tas mag-isa lang ako non sa loob, wala talaga akong kasama kaya sobrang freaky na medyo romantic (huh!?). Ang ganda ganda nya, nakakamangha.

#19: Visit Manila Ocean Park – done!

See Part 2: Baguio  City

on the Grandstand Hostage Crisis

Dear HongKong and Chinese people, and the rest of the world,

I am deeply saddened by the turn of events that happened last monday, August 23, 2010. I will not justify the actions done by the hostage-taker, nor the actions done by the authorities.

So in behalf of the Filipino people, I would like to express my apologies. We grieve with you deeply.

I know, I can never feel the sadness felt by the families of the victims because I was not in their shoes. I will not even try. The anger you feel is completely normal, since, well, we are all human beings and I feel the pain of what a normal being should feel.

With that, I ask you to take a deep breath and keep an open mind. Calm down.

All I ask you now is to spare the Filipinos living in your country. Don’t blame them. The events that transpired here in Manila last monday is not their fault.

I know you might probably heard this before, but I’m saying it again: It was an isolated case.

It really was.

Thank you.

————-

Well, as for me, I still love Manila inspite of what happened. I wake up and sleep at the city – been doing that for 22 years now – and hey! I’m still alive.

People here are very hospitable (except maybe during rush hours and when stuck in traffic jams) and not everyone would just carry an M16 and flag down a tourist bus. I swear.

I cannot justify the horrible thing that happened last monday, but I think Manila was greatly judged because of that one unfortunate blunder done by a crazy, crazy man.

Manila is an awesome city. If you want, I can give you a tour.
————–
Para sa mga kababayan kong walang ginawa kundi mangutya at magreklamo,

Hindi nyo ba napapansin na sa pagsasabi nyo ng ‘ang bobo ng pulis!’ ay lalo nyong hinihila pababa ang imahe ng mga Pilipino? Alam nyo ba na may mga tao na gagawin ang lahat para hindi na lumala ang sitwasyon, tas kayo naman para lang may masabi sa mga tweet or plurk or facebook follower nyo na witty, pilit nyong dinudungisan ang pangalan ng bansa?

Oo na, alam nating lahat na may pagkakamali ang mga pulis na medyo may pagka-tanga at gusto mo lang sila tuktukan basta. Alam nating lahat na may lapses ang media. At alam nating lahat na isang sobrang wasak na tao ni Mendoza. Pero kung ipopost nyo kung saan mang social media website ang mga katagang “Walang kwenta ang Pilipinas” ano naman ang natulong mo? Wala. Ehdi ikaw rin walang kwenta.

Eh kung sa halip na magdadada-dada at manisi ka lang na wala namang katuturan, sana gumawa ka nalang ng paraan at naghanap ng solusyon. Bakit hindi ka sumulat sa PNP, o di kaya sa kongreso na gumawa sila ng batas na pwedeng makatulong sa hostage situations. o kaya tumawag ka sa mga kaibigan mo o kakilala na nasa ibang bansa at ipagkalat mo na safe parin naman dito sa Pilipinas.

Kasi kung kinasusuklaman mo na ang Pilipinas dahil sa pangyayaring ‘to – ikaw na isang citizen, well, sorry to say, ehdi lumayas ka ng Pilipinas. Mag migrate ka kung saan zero ang casualty and criminality. Hindi ka naman kelangan dito eh.

Hindi kelangan ng Pilipinas ng walang kwentang mamamayan na wala nang ginawa kundi magreklamo.
————–
To the media and the police force,

You made blunders, accept it. You made loads of mistakes, apologize AND take responsibility.

Denying it or trying to justify your actions, or even pinpointing will only make you look so stupid and arrogant.
————–
Maria Venus Raj bagged the 4th runner up spot of 2010 Ms. Universe just hours after the whole Quirino Grandstand shenanigans. This became a little beam of optimism for the nation after a dark, dark day.

Now, I may not be a fan of Venus, but man, she just became the most beautiful girl in the world for me.

law of compensation = epic

This morning, I woke up with a big hope since today’s my last workday for the week. I’ll be taking a 2-day off from the office and I have a pretty awesome plan in mind (joke. actually I don’t have any plans so I guess this would be fun).

After I got off the bed, I went down the stairs, grabbed a sachet of shampoo and on my way to the bathroom I felt a strong stroke of pain in my foot.

My right foot  f***in stepped on a f***in thumbtack.

It was really painful and it was stuck pretty deep so I had a hard time pulling it out – which was craaazzzyyyy!!!

So, I was limping on my way to the shower. After my bath and some morning routine, I fell off a bed (don’t ask how and what I was doing standing on a bed). It was ok since it was not really a double-decker bed, but I landed on my pain-stricken right foot.

Luck was on my side. Also, I was being sarcastic.

Two hours later, this happened.

There there, I am not a BIG fan of Lee – well, I am a nothing compared to Mikay’s dedication- but I rooted for him in the last American Idol and I think he’s very ADORABLE.

So I was stunned (REALLY STUNNED) when Lee replied to my tweet because let’s face it it’s not everyday that a famous person would actually talk to you. And that’s coming from a person who works for one of the largest broadcast network in the Philippines.

He’s such a great guy, replying to fans’ twits and all.

To Mikay, who I know is dying of jealousy, I promise you’ll get yours pretty soon. And you can’t have all the good news in one day, Ms. Senior Writer!  I stepped on a thumbtacks forchristsake!

————————

Found out through SF’s Facebook about this:

This is my most fav song from the Mornings and Airports album and 2nd most fav of all SF songs.

Although it just reminds me of a bitter memory.

But then, would you let an awful memory ruin an awesome song?
—————————-
But that’s the past now. I know I lost a him as friend and I have no idea how and why but whatevs. It’s not like I have to dwell in the past forever, right? He may had made me feel like a total piece of crap and my self esteem plummeted a little but I think all of us needs an antagonist every once in a while.

It’s been almost a year.
———–
4-day vacation, baby! Wooot!

Trese sa Nobyembre

I just found out that the 4th installation of Trese is targeted to be release this November!

I can’t wait!

I mean it! If I can, I want to pass a law that makes November come after August! And for Christsake the last sentences I just typed end in exclamation marks! ALL of them!

Also, I found out that they’re doing a casting call (or was it already done?) for a short Trese film! I ALMOST DIED OF PURE AWESOME!

(oks, enough of the exclamation)

The casting call details are posted on Sir Budjette Tan’s blog, if you’re interested.

I am THIS close to actually auditioning for the Trese role. Except that

a.) I’m too perky

b.) I’m not an actress

I addition to that, here are their requirements:

- Physically fit
- Looks like the type that practices martial arts
- or is an accomplished dancer
- Height: 5’5” – 5’6”

So unless I can be able to climb four floors without dying, or I become a ninja, or a Salinggawi dancer, I guess I have no chance of getting the job.

Plus, I’m too perky.

The height requirement, you say? Ano ba, 5’9 kaya ako! HAHAHAHAHA!

———————–

Anyway, I am genuinely excited about this project. And Trese 4 for November.

LRT and MRT fare hike

There looms a possibility that MRT and LRT fare would increase in the coming days (depending on how quick Aquino’s men are).

Crapo.

Apparently, MRT/LRT fares are supposed to be really expensive, but the government shouldered a fraction of what the taong bayan should have paid for their rides.

I have no figure available, but I think MRT commuters only pay Php15 for a Php60-worth of ride so the gov’t shoulder the Php45 or something.

This is supposed to be okay, right? I mean the gov’t subsidy is helping the people.

Well, some folks do not think so.

They say that the subsidies paid by the government for MRT and LRT commuters could have been spent elsewhere, say, for the erection of new schools or hospitals, or for helping the underprivileged.

I, of course, got their point.

Let’s say that in MRT, there’s a 13 million ridership in a month. If the gov’t pay Php 45 for EACH person, the gov’t is paying Php 585 million PER MONTH (coming from taxpayers’ money) as subsidy.

And this goes to MRT alone. This excludes those subsidies for LRT1 and LRT2.

Now if you’re a taxpayer and you’ve never rode the MRT/LRT in your life, you’ll be pretty pissed, right?

Anyway, some people also insisted that it’s ok for a hike, as long as they match this with the quality of the services.

I mean LRT2 (the purple line which runs from Recto-Santolan-Recto) is pretty decent because it is relatively new.

But MRT and LRT1? Seriously I would rather be stuck in traffic for hours than ride MRT during rush hours (and die). And LRT1? the last time I ride that line was a couple of years back. I felt raped and violated. Riding the MRT/LRT1 can defy the scientific law that no two things can occupy the same spot at the same time. Seriously.

take that, law of physics!

In a broader perspective, the ‘users pay’ thing makes more sense. If you want a service, you have to pay for it. This way, they could allocate the subsidy elsewhere it is more needed than for the folks of Metro Manila.

But then again, it all depends on what kind of shoes you are wearing.

Let’s do the math (gulp!)

Ok, so I ride the LRT2 and MRT five times a week going to the office. I do, because it’s fast. It only takes me 30 minutes to go from Sampaloc, Manila to Diliman, QC.

From Legarda Station to Cubao Station (LRT2), it would take me Php 13. And from Cubao to Kamuning-GMA (MRT), Php 10.

So, I spend Php 23 one way riding the MRT/LRT everyday.

I usually take the jeepney going home because I am not much in a hurry (both Kamuning-UST and Seattle, Aurora-Bustillos take an hour. I can choose either of the route for my way home). Both take me Php 7.00 + Php 13 (or 15 pag di nako sinuklian) = Php 20 for a ride home.

So in a day, it takes Php 43 for my fare to and from the office.

Ergo –>
Php 43.00 = daily
Php 215 = weekly
Php 860 = 4 weeks/monthly

Of my monthly salary, I would have to subtract Php 860 for my fare alone.

Ok, so, let’s assume that the gov’t stops paying for the subsidies, and make the ‘users pay’ thing happen.

The gov’t say that they would not increase the fare that would seem unfair for the commuters. So, let’s assume that the minimum for MRT would be Php 20.00. Let’s just double the cost, ok.

I only pay for the minimum since I’m only a station away. So I have to pay Php 20 for one station (MRT).

Then let’s say that they also double the LRT2 rate. From Php13 to Php26. Although I am willing to pay that much for a seven-station ride, I am still putting it here just for the sake of computation (nyek!)

So from Legarda-Cubao-GMA, that would be (hypotetically) Php 46 daily. Plus Php 20 for my fare on my way home. Ergo, I would have to spend Php 66 for a day’s commute.

Php 66 = daily
Php 330 = weekly
Php 1,320 = 4weeks/monthly

If you’re going to compare that to what I’m paying right now (Php 860), that’s Php 460 more.

I’m paying more or less Php 100 for lunch everyday, so a Php 460 a month could feed me for a week.

Of course, that’s just me.

Gov’t should take into consideration the effects of their actions VERY carefully. I am no expert, but logic would tell me that something AWFUL would happen if they increase their fare to unreasonable level. (of course ‘unreasonable’ is a very relative word).

For instance, prolly a fraction of those who regularly ride the MRT/LRT will stop doing so if the fare increased significantly. They would, then, choose to ride the bus instead – which would now be cheaper.

If this happens, Metro Manila roads will be congested – that, I promise. Case in point: Do you remember the day after Bashang when MRT shuts down and people resorted to riding the bus instead? Do you remember how North Avenue station was?

Chaos.

Those people (well, some of them) who think that the gov’t should totally eliminate subsidies for LRT/MRT do not, i think – NOT EVEN A BIT – understand the dilemna commuters will have to face.

Not even a bit.

Heck, I bet they do not ride these public transports at all. I bet some of them are protected with the comfort of their own vehicles. So I am not expecting them to feel sympathetic for people who earns 250 bucks per day who feed a family of 5 and have to spend a quarter of their daily earning ONLY for commute.

I bet they would NOT EVEN care.

“As long as it’s not me,” they would probably utter.

I strongly agree with the dude (sorry, forgot who you are), who said that this crisis is sort of a make or break thing for Noynoy’s administration.

On one point, the eliminate the subsidy policy would do wonder since there would be more money for allocation.

On the other side, he will be EXTREMELY unpopular here in Metro Manila (i would semi hate him, btw).

So, what it’s gonna be, Mr. president?
———–

I will be ok if this fare hike pushes through. I can wake up earlier and take the jeep instead of the trains so I wouldn’t have to pay more.

Also, I am willing to pay up to Php 26 max from Legarda to Betty Go Belmonte (where I can ride a jeep going to GMA) because I wouldn’t mind and because I have the capacity to do so.

But of course, that’s just me.

I am one of the lucky few who can afford a fare hike.

One of the lucky few.